Het was vrij cru jullie na de enorme cliffhanger van het vorige bericht (“Komen de Chinezen terug naar de fabriek of niet?”) zo lang op een vervolg te laten wachten, dus ik zal jullie niet langer in spanning houden.. Ja, ze zijn allemaal netjes op tijd teruggekomen en het resultaat ligt nu in Nederland in de supermarkt: http://www.supercoop.nl/index.cfm?action=spaaractie.main . Ik neem aan dat jullie allemaal al flink aan ’t sparen zijn om jullie Nicko verzameling compleet te maken, al vele spinner-potjes gewonnen hebben en elke dag trots met de Nicko verzamelkoker aan je broek naar het werk gaan! En als je nog slechts enkele Nicko’s mist kunt je deze misschien wel op marktplaats.nl vinden, of ik breng ze volgende week gewoon mee.

Jawel, de meesten van jullie zullen het al wel gehoord hebben, maar mijn tijd in Hong Kong zit er bijna op. Erg onverwacht en eerder dan aanvankelijk gepland ga ik vanaf mei weer op het hoofdkantoor in Den Bosch werken. Een enorme ervaring rijker na bijna anderhalf jaar Azie, kijk ik er naar uit weer naar de Heimat te komen. Doordat het allemaal zo snel gegaan is, heb ik de afgelopen maand erg veel moeten regelen. Gelukkig is dat nu allemaal gebeurd en moet ik morgen alleen nog mijn belasting van mijn tijd in Hong Kong gaan betalen, wat in het belastingparadijs hier overigens wat minder pijnlijk is dan in Nederland. Waar ik in Nederland ga wonen weet ik nog niet, maar ik ben in elk geval mobiel genoeg om iedereen op te zoeken. Met hulp van mijn vader (marktplaats-goeroe) heb ik op afstand mijn eerste auto gekocht, een Volkswagen Polo. Dat wordt dus oppassen op de Nederlandse wegen wanneer ik terugben, na anderhalf jaar van taxi’s, bussen en metro’s!

De afgelopen tijd weer een aantal erg leuke feestjes gehad, veelal met een Nederlands tintje. Zo werd Philip, de directeur van het kantoor in HK, 50 en dat werd gevierd met een heuse white party. Deze white party had gelukkig betere muziek dan Sensation White, want de Crazy Pianos waren overgevlogen uit Nederland. Het grote spektakel was echter weer de HK Rugby Sevens. Met een grote groep collega’s van het Nederlandse kantoor hebben we (na alle belangrijke meetings en fabrieksbezoeken uiteraard) flink gefeest in het met zatte Engelsen en Australiers overladen HK. Net als vorig jaar stond ook dit jaar op de zondag de Crazy South Stand op het programma. Carol had zichzelf dit jaar helemaal overtroffen en met haar naaimachine de hele cast van Aladdin gecreeerd. Het was vrij schrikbarend hoeveel complimenten ik kreeg over mijn mooi ogen, nadat mijn hele gezicht volgesmeerd was met make-up!

Omdat ik nog maar zo kort in Azie zal zijn, heb ik snel nog een reisje naar Vietnam kunnen boeken, een land dat ik zeker wilde bezoeken. De eerste halte was Hanoi, de stad van de brommertjes. Echt ongelofelijk wat een chaos, continu getoeter, brommers die je links en rechts voorbij schieten. Ik dacht dat ik in Shanghai al wat drukte gewend was, maar Hanoi was toch echt van een andere orde. Genoten van het heerlijke eten op straat, de mooie tempels, musea en het mausoleum van de vader van Vietnam, Uncle Ho. Na de drukte van Hanoi volgde de rust op een cruise door Halong Bay, een schitterend landschap met vele kalksteenrotsen die oprijzen uit het water. Na land en zee ging het hierna door de lucht naar Hoi An, een oude kuststad in centraal Vietnam, die net als Halong Bay op de UNESCO werelderfgoed lijst staat. Het staat ook bekend om haar vele kleermakers, waar ik een maatpak en een aantal overhemden heb laten maken. Met 35 graden was het op Cua Dai beach ook niet heel slecht toeven overigens.

Het einde komt wel erg snel dichterbij nu. Over een week ben ik alweer in Nederland. Om alvast wat te acclimatiseren zal ik hier volop koninginnedag gaan vieren. Ik zal Hong Kong gaan missen, maar troost me met de gedachte dat de reis naar Hong Kong en Beijing met de familie in augustus al geboekt is.

And now, the end is near…

Iets later dan gepland stond eind december dan toch eindelijk het reisje naar Nederland op het programma. De eerste verrassing kwam al vroeg in de ochtend bij aankomst, waar naast m’n ouders en Geert, ook een aantal vrienden me op stonden te wachten. Erg leuk iedereen weer te zien en alle verhalen en belevenissen in te halen. Ondanks dat ik geregeld een ‘ach, hier is toch helemaal niets veranderd het afgelopen jaar’ te horen kreeg, was het toch vreemd ineens weer terug te zijn. De verrassingen gingen nog even door, want ’s avonds op de zolder was soort welkom terug feestje georganiseerd, met al m’n vrienden uit Deurne en Nijmegen!

De rest van de vakantie eigenlijk alleen maar leuke dingen gedaan. Natuurlijk fijn kerst gevierd met de familie, oud-en-nieuw in Tilburg gevierd (waar het verbazingwekkend genoeg toch vrij bruisend was), de vele nieuwe cribs van iedereen bezocht en mezelf onbedoeld Broembo als nieuwe bijnaam gegeven. Ik heb het dus enorm naar m’n zin gehad in Nederland en ben tegelijkertijd ook wel geconfronteerd met de dingen die je mist wanneer je zo’n lange tijd in het buitenland woont.

Terug in Azie stond ik de dag na aankomst al weer in de fabriek in China. Back to business! Viel nog niet mee de eerste week, aangezien ik door de fijne jetlag elke nacht pas om een uur of 3 in slaap viel. Het weekend erna zorgde echter alweer voor wat leuke afleiding. Mirte had haar Australie-trip erop zitten en kon nog 3 dagen acclimatiseren in Hong Kong, alvorens naar Griendtsveen terug te keren. Haar beeld van Hong Kong was enigszins vertroebeld door een heenreis die iets anders liep dan gepland. Het was namelijk niet helemaal de bedoeling een hele dag door te brengen in het nauwelijks ingerichte appartement van mijn buren, waar toevallig ook de sleutel onder de deurmat lag. De terugreis ging gelukkig een stuk beter. We zijn niet heel race-toeristisch te werk gegaan, maar hebben toch leuke dingen gezien en vooral veel en lekker gegeten. Wel heel apart om plotseling een bekende in ‘jouw wereld’ te hebben. Dat er maar velen mogen volgen!

Ik heb in januari maar 3 weken hoeven werken, want aan ’t einde van de maand maakte Hong Kong en China zich op voor ‘the year of the Ox’, een jaar dat voorspoed op zou moeten leveren door kracht en hard werk. Aangezien ik er vorig jaar achtergekomen was dat Chinees nieuwjaar geen heel spectaculaire happening is, maar neerkomt op een half uurtje vuurwerk, waarna alle locals zich een paar dagen opsluiten met hun familie en het uitgaansleven van Hong Kong plat ligt doordat alle expats er een paar dagen tussenuit gaan. Door mijn voortschrijdend inzicht heb ik hun voorbeeld gevolgd en met Paul en Duco 5 dagen naar Bangkok vertrokken. Ik kon namelijk wel weer een vakantie gebruiken! Gewapend met 4 verschillende reisgidsen en Duco als extra gids (was er al eerder geweest) hebben we Bangkok goed verkend. Heerlijk relaxen aan het zwembad van het hotel, goed eten, flink stappen en natuurlijk ook de nodige cultuur meepakken. Zo hebben we het Royal Palace bezocht, een heleboel Buddha’s gezien bij de diverse tempels, naar het Muay Thai boksen gaan kijken en zijn we naar Ayutthaya geweest, een oude hoofdstad van de 14^e tot 18^e eeuw, totdat de vrienden uit Birma langskwamen en alles verwoesten. De laatste stad hebben we lekker Nederlands op de fiets verkend. Dit was de opmaat naar de fietstocht van de volgende dag, door het hectische Bangkok. Een Nederlands bedrijfje (hoe verrassend!) organiseert fietstochten door Bangkok, dus die konden we natuurlijk niet laten lopen. Met de hele groep zijn we door het drukke verkeer, over marktjes, door de sloppenwijken en tenslotte door de vrije natuurlijk gefietst, en dit alles in 4 uur. De Bangkok-trip hebben we in stijl afgesloten met een 2 uur durende Thaise massage. Helemaal dubbelgevouwen en opgerekt stapten we moe maar voldaan het vliegtuig in.

Na al deze vakantieperikelen moet er natuurlijk ook weer gewerkt worden. Het is altijd weer afwachten hoeveel Chinezen er weer terugkeren naar de fabrieken waar ze voor Chinees nieuwjaar werkten en of de fabrieken er uberhaupt nog zijn. Gelukkig ziet het er goed uit, dus we kunnen er weer tegenaan!

Thuis en uit

Na zo’n 3 maandjes in Shanghai gewoond te hebben, ben ik nu alweer ruim een maand terug in HK. Ondanks dat Shanghai qua leven en werk een hele goede ervaring geweest is, ben ik blij weer terug te zijn in HK. Het leven is hier toch net even wat makkelijker (geen briefjes meer nodig als je de taxi in stapt, etc.) en ook het feit dat ik nu weer met 14 in plaats van 1 collega op kantoor bevalt me beter. Een week na de verhuizing naar HK zat ik echter alweer in Shanghai. Een aantal collega’s uit Nederland waren er op business trip. Met een aantal van hen heb ik met gevaar voor eigen leven een knikkerfabriek in Yixing bezocht. Nu ben ik inmiddels al wel redelijk gewend aan het feit dat auto’s in China echt als idioten rijden (vluchtstroken zijn gewoon rijbanen, de auto voor je kan ingehaald worden door er rechts voorbij te gaan of stukje te spookrijden), maar mijn collega’s waren dit niet gewend en stonden doodsangsten uit achterin de auto. Welllicht is het beter maar niet al teveel stil te staan bij de ontelbare ongelukken die hier op de weg gebeuren..

Mooie bijkomstigheid was dat tijdens ons bezoek de jaarlijkse Oktoberfesten in Shanghai waren en een van onze grootste leveranciers hoofdsponsor was. Ook in Shanghai staan de Oktoberfesten voor lange tafels met ranzige Duitse worsten, pretzels en natuurlijk flinke pullen bier. Enige verschil was dat het nu de Chinezen waren die los gingen op de Duitse hoempapa muziek. Hoogtepunt van de avond was het optreden van m’n collega Stephan. Toch mooi hoe ‘een Vlierdens boerke’ (zijn niet mijn woorden!) het voor elkaar kreeg om de Chinezen te laten hossen op Nederlandstalige (!) feestmuziek! Het was ook een mooie gelegenheid mijn vastgeroeste Duits weer beetje op te poetsen. Viel me nog mee dat ik toch nog wel verder kwam dan ‘eins zwei saufen!’. Erg typisch was overigens dat alle Chinezen weer huiswaarts keerden toen het eten op was. De afterparty met de Duitsers was er echter niet minder om.

Ik begin steeds meer het voordeel van de juiste contacten in te zien. We kwamen er namelijk op vrijdag achter dat dit weekend de Formule 1 ook in Shanghai was. 10 minuten nadat we dit aangekaart hadden op het Oktoberfest stonden we al met 4 tickets in onze handen, ongelofelijk! Ik had al van verschillende mensen gehoord dat het geluid het mooiste van alles was. Nou, daar was geen woord van gelogen! Wat een enorm lawaai maken die wagens als ze voorbij komen. Helaas konden we alleen naar de kwalificatie op zaterdag, omdat mijn collega’s op zondagochtend weer terugvlogen naar Nederland. Maar toch was het hele spektakel, waar Hamilton even liet zien gewoon de beste te zijn, een super mooie ervaring.

Van de feestjes in Shanghai naar de feestjes in HK dan. Dit jaar heb ik voor ’t eerst halloween gevierd. Helaas zijn alle briljante carnavalspakken in Nederland achtergebleven, dus moest ik op zoek naar wat anders. Gelukkig hebben ze hier een straat, pottinger street, die bekend staat om z’n kleine winkeltjes vol ‘carnavalskleren’. Omdat ik veel te laat was met het zoeken naar een pak, was het zo druk dat ik die met geen mogelijkheid in kwam, beetje Bijenkorf dol dwaze dagen HK style. Als noodoplossing heb ik maar wat van de rekken getrokken die buiten stonden, met een soort van foute pimp outfit als resultaat. Het kan ook de manager/groupie van Theo en aantal vrienden geweest zijn. Zij waren namelijk verkleed als Kiss, dus ik heb de hele avond ‘I was made for loving you baby’ aan moeten horen. Het was dubbel feest deze avond, want Marilyn vierde haar verjaardag. Toch apart dat we in Nederland elke mogelijk aangrijpen ons in de meest idiote outfits te proppen, maar we halloween aan ons voorbij laten gaan..

Na mijn rugby-doop tijdens de rugby sevens heb ik nu voor het eerst een echte 15-a-side wedstrijd mee mogen maken. Anders dan in Nederland is rugby hier enorm populair. De stad liep dan ook helemaal vol toen Australie en Nieuw Zeeland, de Wallabies en de All blacks, in het Hong Kong stadium tegen elkaar moesten spelen voor de Bledisloe cup. Dat zal jullie wellicht net zo weinig zeggen als het mij zei, maar het schijnt een belangrijke cup te zijn. Aangezien de all blacks de vorige 2 wedstrijden al gewonnen hadden, waren ze al zeker van de cup. Ondanks dat ik echt totaal geen idee had van de regels (vooral niet wanneer er overtredingen worden begaan.. voor mij is het een aaneenschakeling van overtredingen) was het voornamelijk door de fanatieke beleving op de tribunes, leuk om mee te maken. Door ook deze wedstrijd te winnen pakten de all blacks de cup in stijl.

Tenslotte doet het me deugd jullie te kunnen vertellen dat ik weer één van de ‘dingen die je gezien moet hebben in Hong Kong’ kan afvinken. Na bijna een jaar hier gewoond te hebben, heb ik eindelijk één van de grootste toeristische trekpleister van Hong Kong, de Big Buddha op Lantau Island, te bezoeken. De bronzen Tian Tan Buddha is met z’n 34 meter de grootste zittende buddha ter wereld. De kabelbaanrit naar de buddha duurt een minnuut of 25. Voor de Amerikaan met hoogtevrees die bij mij in de cabine zat leek het volgens mij net wat langer te duren. Ondanks dat het gebied er omheen helaas erg toeristisch was, was het bezoekje zeker de moeite waard. De monniken die in het klooster aan de voet van de buddha leven dachten er wellicht hetzelfde over en waren in geen velden of wegen te bekennen .

Toch wel lekker overigens om half november dit verhaaltje te kunnen typen vanaf de ligbank op m’n dakterras, graadje of 28, genietend van een koud biertje. Een aantal collega’s uit HK gaan de komende 2 weken voor hun introductie naar Nederland en hebben gepakt alsof ze op expeditie naar de noordpool gaan. Een rare gedachte dat ik over een maand ook in dikke wollen trui aan de erwtensoep zit..

Twan

Gerstenat en spelen

Nog even inhakend op mijn vorige bericht kan ik toch wel stellen dat ‘onze jongens’ (en meisjes) de eer bij de Olympische Spelen gelukkig behoorlijk hoog gehouden hebben. Vooral de hockeyoverwinning in de finale op China was erg welkom en gaf me eindelijk ook eens de kans de loftrompet te steken op kantoor. Toch wel even afkicken van de spelen hoor. Want wat is er nou mooier om de hele dag sport te kunnen kijken? Nou ja, moet toegeven dat het werkelijk live volgen van de spelen zich bij mij vooral beperkte tot de wachtruimtes op de vliegvelden. Voordeel is wel dat alles weer wat soepeler is hier in China. Zo kan ik eindelijk weer een multiple entry visum krijgen voor China, waar tot begin deze maand double entry het maximale was. Erg onpraktisch als je veel naar China moet reizen.

Wat minder nieuws was er afgelopen maand voor me op medisch gebied. Niet het met MSG doordrenkte Chinese eten, maar een ijsje in de Duitse Paulaner bar (always zhee Djurmans!) heeft ervoor gezorgd dat ik een flinke voedselvergifteging heb opgelopen. Nou ben ik niet zo pro-dokter, dus ben ik in plaats van meteen naar de dokter te gaan, gewoon op een business trip van een dikke week gegaan, in de hoop dat de buikpijn wel over zou gaan. Volgende fout was te vertrouwen op de wonderpilletjes van m’n Chinese collega. Opnieuw is bevestigd dat die kruidenmiddeltjes niet werken. 2 weken te laat dus toch maar aan de antibiotica gegaan, en inmiddels gelukkig weer hersteld.

Afgelopen tijd is het enorm druk geweest op het werk, en daarom was mijn eerste echte vakantie (na wat uitstapjes in China) erg welkom! Omdat ik maar een week had, zat er rondreis er helaas niet in. Ik wilde even ontsnappen aan de drukte van China, en waar kan dat beter dan in… Cambodja! Het land waar de mensen erg vriendelijk zijn en het tempo van leven me een beetje aan Jamaica deed denken (chill out man!). Ik heb tijdens de week een record aantal hangmatten gezien, en dat terwijl ik me in HK een slag in de rondte gezocht heb (zonder succes) naar een hangmat voor op m’n dakterras. Maar goed, Cambodja dus. Qua timing zat ik helemaal goed. Oktober is de laatste maand van het regenreizoen, en dus een maand voor het massatoerisme op gang komt. Nu had ik het geluk dat het de week dat ik er zat nauwelijks geregend heeft en het lekker een graadje of 32 was! De eerste dagen zat ik in Phnom Penh, waar ik de killing fields en S-21 Tuol Sleng gevangenis, gevestigd in een oude school, bezocht heb. Heel aangrijpend om te zien en te horen hoe het er tussen ’75 en ’79 aan toe is gegaan in Cambodja onder het Khmer Rouge regime van Paul Pot. Vanuit Phnom Penh ben ik naar Siem Riep gevlogen, de uitvalsbasis voor de welbekende Angkor Wat tempel. Omdat ik in totaal 5 dagen in Siem Riep verbleef, had ik gelukkig de tijd om veel meer van het oude Angkor rijk te zien. Gewapend met gids en chauffeur ben ik op pad geweest en heb veel, heel veel tempels gezien. Het was in de 9^e tot 13e eeuw gebruikelijk dat de koning zowel voor zichzelf als zijn familie tempels bouwde. Dit heeft dus geresulteerd in een enorm aantal tempels die vooral de goden Shiva, Vishnu en Brahma eerden. Ik merkte dat de vroeger bij levensbeschouwing opgebouwde kennis van het hindoeisme en boedhisme toch wel wat weggezonken was, dus het was maar goed dat er een gids bij was die me alle achtergrondverhalen bij de tempels en de sculpturen kon vertellen. Heel veel mooie tempels gezien, waaronder Ta Prohm (waar tombraider gefilmd is) en natuurlijk Angkor Wat, toch wel de meest indrukwekkende van het stel. Ook het drijvende dorp Kompong Phluk, waar iedereen van de visserij leeft, was erg leuk te bezoeken. Ik heb me er zelfs gewaagd aan het eten van een halve vis, waarbij ik toch de ingewanden maar naast m’n bordje heb gelepeld. Echt zo ranzig! Ik heb dus enorm genoten van de mooie natuurlijk, de indrukwekkende geschiedenis, het lekkere (en vele natuurlijk) eten en de heerlijke rust.

Na deze vakantie heb ik de draad weer opgepakt in.. Hong Kong! Het Shanghai avontuur heeft door omstandigheden iets minder lang geduurd dan aanvankelijk gepland was. Ik zal de komende tijd wel hetzelfde werk blijven doen (sourcing), maar dus vanuit HK. De nog niet heel enthousiast ingezette Mandarijn studie gaat vrees ik weer op een (nog) lager pitje gezet worden. Toch is het wel lekker weer in mijn eigen appartement te zitten en weer een lekker biertje op Lan Kwai Fong te drinken! Ik kan er weer flink tegenaan, maar kijk natuurlijk ook erg uit naar mijn volgende vakantie, over 2 maanden weer even terug naar Nederland.

Twan

Vakantieman..

Ongeveer een maand geleden heb ik Hong Kong als thuishaven verruild voor Shanghai. Hier ben ik begonnen aan de volgende fase van mijn traineeship. Waar ik me in Hong Kong vooral bezig hield met het voorbereiden en begeleiden van programma’s, zal ik me het komende half jaar richten op de sourcing. Dit houdt in dat ik, samen met mijn Chinese collega, fabrieken moet vinden voor alle potentiele productgroepen die we volgend jaar op de markt willen zetten, een relatie met deze fabrieken op moet bouwen en vervolgens de producten moet ontwikkelen. Vanuit Shanghai doen we de sourcing in heel noord-China (we zien Shanghai voor het gemak als het noorden) en voor sommige productgroepen ook het zuiden (Guangdong). Omdat ik vanwege mijn visum sowieso elke maand terug naar Hong Kong moet is dit goed te combineren. Het is wel even wennen aan het nieuwe werk. De mensen spreken er, in tegenstelling tot Hong Kong, bijvoorbeeld nauwelijks Engels. Ik ben dan ook al begonnen met ‘Chinese phrases for dummies’ en start binnenkort met Mandarijn-lessen. Het vele reizen is behoorlijk vermoeiend, maar het het feit dat we altijd in enorm luxe hotels verblijven, in luxe auto’s met prive-chauffeur rondgereden worden en vaak ’s middags en ’s avonds enorme hoeveelheden heerlijk Chiness eten voorgeschoteld krijgen maakt een hoop goed. Grappig is dat er hier tijdens de lunch of diner continu met elkaar geproost wordt (ganbei) en vervolgens het glas in een keer achterover gegooid wordt. Dit heeft vooral tot doel een soort van vertrouwensband met elkaar op te bouwen. Toch wel apart om ’s middags al bij de lunch met de fabrieksmensen mau tai, sherry of bier te atten. Komt de vele training van de afgelopen jaren toch nog van pas!

Door het vele reizen heb ik de afgelopen maand eigenlijk nog niet echt de kans gehad Shanghai goed te leren kennen. Gewapend met de lonely planet heb ik al wel een start gemaakt om in elk geval wat leuke dingen te bekijken (natuurlijk precies dezelfde plekken als al die andere toeristen). De eerste indrukken van Shanghai zijn positief. Helaas ben ik wel geschrokken van de enorm hoeveelheid smog die er hangt. Zo is de skyline van Pudong door het mistgordijn vaak nauwelijks te zien! Shanghai is totaal anders dan Hong Kong. Veel ruimtelijker, meer groen en een stuk Chineser (de taxichauffeurs spreken geen woord Engels, dus ik heb een heel arsenaal kaartjes bij me met locaties in het Chinees). Ik heb mijn apartement in Hong Kong aangehouden en zit hier in een service appartement. Niets speciaals, maar gelukkig behoorlijk groot en elke ochtend kan ik genieten van een goed ontbijt.

China is momenteel helemaal in de ban van de Olympische Spelen. Samen met mijn collega’s heb ik de spectaculaire openingsceromonie in het Shangri-La hotel in Fuzhou mee mogen maken. Je merkte gewoon dat het een heel bijzonder moment was voor de mensen hier. De uitleg van mijn Chinese collega’s bij alles wat er gebeurde maakte het hele gebeuren nog interessanter. Omdat de meeste sporten in Beijing zijn was ik niet van plan naar de spelen te gaan, maar gisteren ben ik toch naar mijn eerste olympisch evenement geweest. Gistermiddag heb ik, na het nodige afdingen met een lokaal handelaartje, toch nog een kaartje weten te bemachtigen voor de voetbalwedstrijd Nederland-Argentinie, die in het Shanghai stadium gespeeld werd. Omdat het helemaal uitverkocht was kon ik het niet meer via de officiele weg kopen. Het was dan ook een hele opluchting toen bleek dat ik gelukkig geen nep-kaartje gekocht had! Ik zat in een vak met een hoop als Argentijnen verkleede Chinezen, die overigens net zo hard juichten als Nederland een kans kreeg. Moet toch fijn zijn als je de wedstrijd dus altijd wint. Helaas heeft Nederland het niet gered en verloren we na verlening met 2-1. Door die verleninging heb ik in elk geval het teveel betaalde geld voor het kaartje terug verdiend!

Nu maar hopen dat de Nederlandse atleten het Olympisch motto nog meer ter harte zullen nemen, want elke dag de lofzangen over de zoveelste Chinese gouden medailles aanhoren heb ik nu wel een beetje gehad!

Shanghai

Hong Kong, ruim 9.000 kilometer verwijderd van Deurne, Nijmegen, maar vooral van Bern, Basel en Wenen. Zou het EK hier ook een beetje gaan leven, heb ik me vooraf afgevraagd. Nou.. en of het hier leeft! Ben helemaal gelukkig met het Mega Sports Pack, waar ik alle wedstrijden op zou kunnen kijken. Ik had natuurlijk graag alles gekeken, maar het tijdsverschil maakt dat vrijwel onmogelijk. De eerste poulewedstrijd was nog wel te doen (kwart voor 2 afgelopen), maar de avondwedstrijd begint hier pas om kwart voor 3 ’s nachts! Voor welk land haal je het in je hoofd om tot 5 uur ’s nachts wakker te blijven om voetbal te kijken? Juist ja, voor onze jongens! Wedstrijden van het Nederlands elftal worden hier gekeken in Grappa’s. Zoals de naam al doet vermoeden is het geen oer-Hollands bruin cafe, maar een Italiaans restaurant. Dat moeten de 2 Italianen ook gedacht hebben toen ze met Luca Toni-shirt nietsvermoedend hun vertrouwde restaurantje binnenstapten net voor de aftrap van Italia – Hollanda. Toch wel even schrikken als je dan 200 in oranje getooide mensen het Wilhelmus hoort meebrallen (zou het geen zingen willen noemen). De oranje gekte is dus hier ook flink losgebarsten! De eerst brulshirts zijn ook hier gespot en steeds meer Chinezen zie je op straat lopen met oranje t-shirts (en nee, niet iedereen heeft nummer 9, Dalai Lama achterop). Gelukkig is de douane er tot op heden in geslaagd die idiote Welpies buiten de deur te houden. Ook de wedstrijd tegen Frankrijk werd uiteraard weer in de Grappa’s gekeken. Doordat deze wedstrijd in het weekend gespeeld werd was het echt helemaal stampvol. Echt een supersfeer! Wat wil je ook als er zo ongelofelijk goed gevoetbald wordt door Nederland. Er waren opvallend maar locals te bewonderen die avond. Erg grappig is dat velen van hen de hele wedstrijd niet naar het grote scherm kijken, maar alleen naar de uitspattingen van die rare mensen in oranje kleren. Ook bij ons op kantoor leeft het EK flink. Mijn Zweedse collega was er al van overtuigd dat Zweden wel even van Nederland zou winnen, maar had Tsaar Guus even over het hoofd gezien. Ook hebben Theo en ik zweimal die Mannschaft gekeken in een kroeg in Lan Kwai Fong met onze Duitse baas. De wedstrijd tegen Kroatie was stiekem toch wel genieten (niet teveel laten blijken natuurlijk), wat niet helemaal gezegd kan worden van de wedstrijd tegen Portugal. In een kroeg vol stereotype Duitsers (Grijze matjes, oorbelletjes, fout geblondeerde lelijke dames en veel bier) waren we getuige van de grote Schweini-show. Kijk nu al uit naar de droomfinale tegen onze oosterburen!

Een ander voorbeeld van de enorme assimilatie van de Nederlanders in de Aziatische wereld was het jaarlijkse dragon boat festival in Stanley Harbour. Een dragon boat is een soort roeiboot waar 18 man op de maat van de trommelaar, die voor op de boot zit, zo snel mogelijk de finish moet bereiken. Het dragon boat festival is een van de grootste evenementen van het jaar in Hong Kong, dus daar mochten de Nederlanders natuurlijk niet ontbreken! Na 5 weken van zeer intensieve training (maar liefst 2 uur per week!) waren we er helemaal klaar voor.. dachten we. De dag begon regenachtig, wat zijn invloed had op de eerste race. We hadden namelijk geen regenpaddels, maar droogweer-paddels. We eindigden dan ook ergens achterin. Gelukkig staan de sportieve prestaties bij het dragon boat festival niet voorop, maar gaat het vooral om het feest eromheen. In een U-vorm om het raceveld heen lagen allemaal jachten en feestboten waarop mensen zonnen, eten, drinken en feesten. Onze Nederlandse boot was gelukkig gesponserd door Heineken en the Orange tree, waardoor we onbeperkt konden genieten van heerlijk, heldere koude biertjes, bitterballen en frikadellen speciaal. Heel verrassend ging dus ook de 2^e race niet fantastisch. Het feest werd er gelukkig niet minder om.

Het werk hier bevalt nog steeds erg goed. Begrijp steeds beter hoe je om moet gaan met Chinese leveranciers en hoe de Aziatische markt in elkaar zit. Ik moet zeggen dat dit proces tot flink wat frustraties heeft geleid (en nog steeds leidt), maar het is goed de vooruitgang te merken. Zo zijn de producten van mijn eerst programma hier (sporttassen en koffers) inmiddels onderweg naar Duitsland. Ik raad jullie dan ook allemaal aan volgnde maand de auto naar Duitsland te pakken en daar flink te gaan hamsteren, zodat je genoeg gespaard hebt om zo’n fantastische, door mij gesourcte, koffer mee naar huis te kunnen nemen!

Begin volgende maand begin ik een het volgende deel van mijn traineeship. Hiervoor vertrek ik naar Shanghai! Zoals het er nu naar uitziet zal ik het komende half jaar elke maand 3 weken in Shanghai en 1 week in Hong Kong werken. Met mijn Chinese collega ga ik me volledig richten op het sourcen van producten. Dit houdt voornamelijk in dat ik nieuwe leveranciers moet vinden voor producten die we in de toekomst gaan gebruiken in onze promoties. Aangezien de mensen in Shanghai, laat staan de mensen in de fabrieken, nauwelijks Engels spreken, ben ik inmiddels begonnen Mandarijn te leren. Kan ik als ik terug ben in Nederland (met kerst waarschijnlijk) eindelijk ’s horen waarover die dames achter de balie bij de Chinees over roddelen! Shanghai schijnt veel minder westers te zijn dan Hong Kong, dus ik ben erg benieuwd hoe het is daar een tijd te leven.

Ik ga nu weer lekker van de zon genieten hier. Nadat het hier ongeveer een maand non-stop geregend heeft, is het weer eindelijk omgeslagen. 33 graden en heerlijk zonnig vandaag. Vanmiddag komen mijn vrienden van de IKEA mijn ligbank voor op het dakterras brengen. Ik ben beniewd of ik deze voor het eind van de zomer in elkaar gezet krijg!

Zai jian!

Twan

Heel Hong Kong Helpt!

Na vele weken van vaak frustrerend en vooral tijdrovend speurwerk naar een leuk appartement hier in Hong Kong heb ik eindelijk een nieuwe ‘crib’ gevonden! Sinds vorige week ben ik de trotse bewoner van een volledig nieuw gerenoveerd appartement in Wan Chai (bekend om leuke restaurantjes en vooral om de sleazy kroegjes). Het zit op de bovenste verdieping (16^e) van het Hip Sang Building (16/F 107 Hennessy Road) en heeft een erg cool terras met uitzicht op een sports court en vele hoge kantoren en woontorens. Binnenkort dus maar weer eens een BBQ sourcen! Meteen nadat ik de sleutel gekregen heb ben ik begonnen met de inrichting. Niet met het kopen van meubels natuurlijk, maar met een mooie tv, digitale tv (met sportpakket!) en internet. Voor de verdere inrichting ben ik op pad geweest met Carol, de vrouw van Theo. Ze bleek de ultieme bargain hunter en wist echt alle goedkope meubelzaken te zitten. Perfect dus! Om jullie even uit de Oosterse droom te helpen, ook hier in Hong Kong zitten gewoon 3 Ikea’s!

De afgelopen tijd is hier weer enorm veel gebeurd. Zo is de opening van ons nieuwe kantoor in Hong Kong groots gevierd. Op het feest waren ongeveer 150 mensen aanwezig, waaronder leveranciers, klanten, collega’s, etc. Voor de 2^e maal heb ik (wederom voor een informele gelegenheid!) het pak uit de kast gehaald. De traditionele drakendans moet ervoor zorgen dat er we ‘good business and a prosperous future’ krijgen. Laten we hopen dat het zo zal zijn. De dagen erna hebben we fabrieken in China bezocht, veel meetings gehad en vooral flink gefeest. En natuurlijk stonden voor mij voor de eerste keer de Hong Kong Rugby Sevens op het programma.

Waarschijnlijk zegt dit jullie net zo weinig als het mij in eerste instantie zei. Waarom zoveel ophef over een 3-daags rugby toernooi? Nou.. dat bleek achteraf toch wel terecht. De Sevens zijn het grootste evenement van Hong Kong. Het gaat in eerste instantie niet direct om het rugby zelf, wat ik toch heel leuk vond om te kijken. Er wordt 7 vs 7 gespeeld in plaats van 15 vs 15, waardoor het veel spectaculairder en sneller is dan het normale rugby. Maar het gaat dus vooral om het feest eromheen, op de tribunes en in de stad. Op zaterdag ben ik naar de box van Brand Loyalty gegaan en heb me goed laten informeren door mijn overfanatieke Franse collega Daisy, die het overigens niet zo eens was met het ‘Stand up if you hate the French’ dat door het hele stadion gezongen werd. Toch grappig te zien dat de Fransen zo onpopulair zijn over de hele wereld. De zondag stond in het teken van ‘the Crazy South Stand’. De zuid tribune van het HK Stadium is namelijk de plaats waar het feest echt losbarst. Qua uitdossing is het te vergelijken met het door mij zeer geliefde carnaval. Bijna iedereen op de south stand is verkleed en zingt, drinkt, danst, drinkt, kijkt rugby en drink van ’s ochtends half 9 tot ’s avonds 6. Wij waren met 8 man als Japanse Geishas verkleed en de dames als sexy Geishas. We hebben zelfs de tussenfilmpjes op de grote schermen in het stadion en de krant gehaald met onze outfits! Wat ik helemaal niet verwacht had was dat de Chinezen helemaal dol zouden zijn op ons. Op een gegeven moment moest ik echt weigeren om met hen op de foto te gaan omdat ik anders nooit thuis zou komen!

Verder heeft onze Thijs, ook wel bekend als Tiesto, Hong Kong vereerd met een bezoekje. Dit was voor Hong Kong erg speciaal, omdat hier nauwelijks grote muziek-evenementen georganiseerd kunnen worden vanwege de vele regeltjes (oa. voor geluidsoverlast) die hier gelden. We moesten dan ook een uur met de bus naar een afgelegen driving range ver buiten HK Island. In de bus gingen de geruchten al dat er geen drank te krijgen zou zijn.. en dat bleek nog waar ook! Het werd een heel speciaal feestje, outdoor en met flink wat regen, een beetje wodka-red bull en een publiek dat helemaal los ging.

Ook heb ik mijn eerste junk trip meegemaakt. Dit heeft niet zozeer te maken met een hoog verdovende middelen gehalte, maar is een tochtje met een groep mensen op een bootje, waar de muziek, drank, lekker eten en de zon rijkelijk aanwezig zijn. Vooral dit laatste heb ik geweten. Ik kon de potten aloe-vera niet aangesleept krijgen om mijn knalrode voeten, benen, hoofd en armen een beetje verlichting te geven. Ik kan nu al niet wachten op de volgende junk-trip (met de net aangeschafte factor 30 zonnebrand!)

Deze trip zal ik dan meemaken als Hong Kong resident! Na 2 eerdere pogingen die door het hoge bureaucratische gehalte hier mislukten (ja, ook hier kunnen ze er wat van) heb ik nu een HK ID-card, waarmee je sneller door de douane kan, verzekeringen kan afsluiten, etc. Erg praktisch dus. Bij de aanvraag kreeg ik nog een blaadje met wat tips erop die ik jullie niet wil onthouden: ‘The following tips may help to take a good photo for your smart ID card: 1. Face the camera with an easy expression. 2. Have plenty of sleep and rest to maintain a fresh and lively look.’ Toch aardig van de overheid hier dat ze willen dat je zo goed mogelijk op de foto staat. Of het gelukt is laat ik aan jullie over. Ik vrees echter dat ik niet helemaal aan de voorwaarden voor een goede foto voldaan heb.

Tenslotte ook nog wat minder nieuws vanuit deze kant van de wereld. Het ziet er naar uit dat ik eind mei aan deze kant zal blijven in plaats van af te reizen naar Frankrijk voor de Corporate Meeting en naar Nederland voor een korte vakantie. Het fort moet bewaakt worden en ik ben hiervoor de uitverkorene. Hoewel dit een flinke teleurstelling voor me was, is het natuurlijk geen straf om hier te moeten blijven. Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte als ik meer weet over een bezoek aan Nederland (wellicht met kerstmis).

Groeten Twan

Home sweet home

Hier eindelijk weer eens een berichtje vanuit het verre oosten. Voor de mensen die vreesden dat ik misschien aan het SARS-virus of een andere epidemie bezweken ben, geen nood, ik ben nog steeds alive and kicking! (hoewel wat brakjes momenteel) Ik hoorde dat zelfs op de Nederlandse teletekst heeft gestaan dat er hier voor SARS gevreesd wordt. Zo erg is het hier nou ook weer niet. Er zijn echter wel een paar weken geleden drie kinderen overleden aan een soort van vogelgriep, waarna de regering besloten heeft alle scholen te sluiten. De griepgolf die over HK getrokken is de afgelopen weken is nu in elk geval zo goed als voorbij. Ook wel een beetje jammer, want het blijft een mooi gezicht die mondkapjes. Het zal er mee te maken hebben dat ik niet langer in ‘Hong Koud’ zit, maar het hier met een graadje of 23 eindelijk lekker weer geworden is. Tot zover Medisch Centrum Oost.

Eigen huis en tuin dan. Helaas is het voor mij nog geen eigen huis (om van de tuin nog maar te zwijgen). Ik zit nog steeds in het Bishop Lei. Het was de bedoeling dat ik naar een ander appartement zou gaan, maar dit is op het laatste moment afgeketst. Wel heb ik een upgrade gekregen naar de suite van het hotel. Klinkt iets spectaculairder dan het is. Zit nu in een grotere kamer met een aparte slaapkamer en woonkamer. Echt een stuk beter dan de kamer waar ik eerst zat. Die was zo klein dat de muren echt op je afkwamen! De appartementenjacht gaat onverminderd door. Omdat ik doordeweeks moet werken, doe ik dit vooral in het weekend. Het valt niet mee iets leuks te vinden. De prijzen zijn het laatste jaar enorm gestegen. Fijne timing dus van me om iets te vinden. Naast het feit dat de appartementen een stuk duurder zijn dan in Nederland, zijn ze ook nog eens een stuk kleiner. Ik heb het geluk dat ik van een studentenkamer in Nijmegen afkom, want als je gewoon bent in een echt huis te wonen, dan is het hier echt wennen. Ik heb nu echter een heel leuk appartementje gevonden, 35e verdieping met uitzicht op de haven. Wie weet gaat dat hem worden…

Wat wel geinig is, is dat ik merk dat ik het Nederlandse nieuws hier nog meer volg dan toen ik in Nederland was. Elke ochtend wordt onder het genot van een kopje koffie en een broodje (van de broodjeszaak van beneden, waar ik door mijn spaarkaart al 3 gratis koppen koffie verdiend heb.. je blijft Nederlander hè..) door Theo en mij het Nederlandse nieuws doorgenomen via nu.nl en telegraaf.nl. We zijn dus perfect op de hoogte van het aanstaande einde van Nederland bij het uitkomen van Fitna en het feit dat alle 28 miljoen smurfen van de AH al op zijn (slimme marketingjongens zijn het daar). We zijn hier in HK een paar weken geleden ook nog even bijgepraat door Jan-Jaap van de Wal, de cabaretier van oa. dit was het nieuws. Het Joran nieuws is dus inmiddels ook in HK doorgedrongen. Terwijl jullie je doormaakten om Joran en cono Patrick, hadden wij hier in HK een hele andere hype. Een heus seksschandaal van ene Edison Chen (wie kent hem niet?) met een aantal bekende zangeresjes uit HK heeft hier de gemoederen flink beziggehouden. De nieuws-adepten (of smeerlappen) onder jullie zullen zijn naam inmiddels al gegoogled hebben. Elke dag werden de nieuwe uitgelekte foto’s (1.300 in totaal) grondig bestudeerd en bediscussieerd door mijn collega’s. Het blijven aparte mensen…

De komende week wordt een hele bijzondere. Ons kantoor wordt donderdag officieel geopend. Voor deze opening komen een heel stel collega’s van het Nederlandse kantoor over, waaronder iedereen van de CBD-afdeling (de afdeling waarvoor ik in Nederland werkte). Erg leuk dus om hen weer te zien. De dag na de opening gaan we met z’n allen een aantal fabrieken bezoeken in China, zodat het voor hen ook een stuk duidelijker wordt hoe het er in China aan toegaat. Ook gaan we naar de Rugby Sevens. Dit is een 3-daags rugbytoernooi hier in Hong Kong, waardoor heel de stad op z’n kop staat. Het schijnt één groot feest te zijn, een soort carnaval, waarbij de meeste mensen niet een voor het rugby komen, maar voor de gezelligheid. De tribune aan de zuid kant wordt de crazy south stand genoemd. Deze staat helemaal vol met verkleedde dronken Engelsen. Waarschijnlijk ga ik me aan aantal anderen in een Geisha-outfit proppen. Krijg ik misschien toch nog een beetje carnaval dit jaar!

De groeten aan iedereen vanuit HK! Dit was mijn laaste berichtje als 24-jarige, want over een paar uurtjes ben ik jarig! Daar moet (en gaat) natuurlijk op gedronken worden!

Twan

CNY & March

Alaaaaf mensen in Peelstrekelrijk, Knotsenburg, Oeteldonk of waar dan ook…

Inderdaad, helaas geen carnaval voor mij dit jaar. Hoop dat jullie allemaal een leuke carnaval gehad hebben en ik wens jullie alle sterkte toe met het herstel (schorre keel, verkouden, de gebruikelijke kwaaltjes). Ondanks dat hier geen carnaval gevierd wordt, lopen veel mensen hier momenteel met dezelfde kwaaltjes rond. Niet door het vele bier en de korte nachtjes, maar omdat het hier KOUD is! Graadje of 8 schat ik, maar het voelt een stuk kouder. Vanaf het moment dat ik hier aangekomen ben is het ineens winter geworden. Waar de winter vorig jaar welgeteld 1 week duurde, is het einde nu nog niet in zicht. Niet ideaal, aangezien ik hier totaal niet op gerekend had (geen winterjas en maar 1 trui meegenomen) en ze hier niet zoiets kennen als verwarming. Het is dan ook flink fris op kantoor, waar de airco wel vrolijk doordraait. Sommige collega’s zitten zelfs met de dikke winterjas achter het bureau. Ik als doorgewinterde Nederlander heb me daar toch nog maar niet tot verlaagd en heb het bij een trui gehouden (en idd.. al zou ik willen, ik heb geen winterjas bij me).

Maar goed, er is hier weer een hoop gebeurd de afgelopen weken. Jullie zitten natuurlijk allemaal in spanning te wachten om te horen hoe de cliffhanger van het vorige verhaaltje zal aflopen (mocht je het einde van het vorige verhaal gehaald hebben). Ik heb het natuurlijk over het gokken op de paarden in Happy Valley. ‘Wait for me’ (fotofinish) met CW Wong op z’n rug en ‘Elfhelm’ met Z Purton hebben me weer de nodige centjes opgeleverd. Laten we het op beginnersgeluk houden. Ook ben ik weer naar een karaokebar geweest. Ik moet jullie teleurstellen, hier is deze keer geen bewegend beeldmateriaal van. Toch wel bizar om met een groep van 10 Nederlanders (de 2 Aussies en ene Chinees hadden het na 2 liedjes gezien) in Hong Kong ‘Een bossie rooie rozen’ te ‘zingen’.

Verder is het hier nog steeds volop genieten van al het lekkere eten. Zo ben ik met Theo en Kim naar een BBQ-fabriek in China (Guangzhou) geweest. Natuurlijk hebben we deze even flink op de proef gesteld. De mensen die in de fabriek werkten wisten niet wat ze zagen toen ze ons daar flink aan het braaien zagen. Ook heel apart dat we direct na de BBQ (met al gauw een stuk of 10 stukken kip, spare-ribs, worst etc) nog zijn gaan lunchen in een restaurant. Dat was zelfs voor mij toch wel een beetje te veel van het goede. Een andere leuke eet-ervaring heb ik bij de Consul-Generaal gehad. Ik was uitgenodigd voor een informele lunch in de villa van de Consul-Generaal, met hierbij een Franse regional manager van Air France en een project manager van Imtech. Wel ironisch dat ik voor deze informele gelegenheid voor het eerst m’n pak aan moest. Het doel van deze lunch was om ervaringen met het bedrijfsleven in China en HK uit te wisselen. In mijn geval dus vooral aan te horen . Voor jullie denken dat ik hier alleen maar aan het eten ben zal ik hier maar snel over ophouden. Ik hoorde overigens van Theo dat Chinezen het de hele dag over eten kunnen hebben. Als ik de taal nou een beetje zou spreken kon ik ze vertellen hoe lekker een frietje pangang is. Wie weet komt dat nog…

Vorige week heb ik ook nog even de Tour of Duty actieheld uitgehangen. Met een groep van man of 18 (en maar 2 Nederlanders, unicum!) hebben we elkaar met AK-47’s het leven zuur gemaakt. Op een paar blauwe plekken na ben ik redelijk ongeschonden uit de strijd gekomen. Echt een belevenis om dat in zo’n omgeving te doen! Naast deze flinke inspanning is er (wat een verrassing) ook tijd genoeg voor ontspanning geweest. Nou ja, de voet-, nek- en rugmassage waren eigenlijk als ontspanning bedoeld, maar deze draaiden uit op een pure marteling. Voorlopig dus maar even niet meer. Ook ben ik afgelopen weekend naar Macau geweest. Voor degenen die het niet kennen, Macau is een vroegere Portugese kolonie en hét gokparadijs van Azië, met een hogere omzet dan Las Vegas. Een soort Disneyland waar ze in elk geval niet op de lichtrekening bezuinigen. Vanwege het dramatische weer heb ik het culturele gedeelte overgeslagen (cultuurbarbaar!). De onvermijdelijke casinotocht begon in ‘the Venetian’, het grootste casino ter wereld. Echt een enorm gebouw met een enorm over the top inrichting. Het foutste van alles was nog wel de grachtjes, gevuld met een meter chloorwater en ‘o sole mio’ zingende Chineesjes. Aangezien ik in de Nederlandse casino’s nooit veel verder dan de bar en de oefentafels ben gekomen, was de minimuminzet van 10 euro wel even schrikken. Na eerst nog het Sands casino bezocht te hebben zijn we met een aantal mensen gaan spelen in het MGM casino. Gezien de inzet was ik erg blij dat ik mijn verlies tot een tientje heb weten te beperken en ik dus nog geld had voor de boottocht terug naar HK.

Intussen bereidt hier iedereen zich voor op Chinese New Year. Echt de hele dag wordt je er mee geconfronteerd. Overal waar je loopt klink hetzelfde CNY-deuntje en alles hangt vol met rode lantaarns en gouden muizen. Komende donderdag gaan we hier het jaar van de rat in, maar blijkbaar zien ratten er hier uit als glimlachende muizen… Het schijnt dat ik flink binnen ga lopen met CNY. Het is namelijk traditie om ongehuwden een red-packet (rode envelop) waar geld in zit. Kassa dus! Omdat donderdag CNY begint is morgen alweer de laatste werkdag van de week. Nieuwjaar wordt hier heel anders gevierd dan bij ons. Iedereen gaat naar zijn familie om dit te vieren. Misschien dat jullie iets gehoord hebben van de enorme toestanden op de treinstations in Guangdong, waar vanwege het slechte weer de treinen niet rijden en heel veel mensen gestrand zijn. Behalve de optocht en het vuurwerk zal ik niet heel veel van CNY meemaken. Ik ben toch wel benieuwd hoe het zal zijn.

Ook is er nieuws op woongebied. Het ziet er naar uit dat ik volgende week mijn hotelkamer inruil voor een service-appartement. Ik moet zeggen dat ik het na een kleine maand wel gezien heb hier waar ik nu zit, dus ik hoop dat alles doorgaat.

Nog wat huishoudelijke mededelingen. Ik heb sinds kort een pre-paid mobieltje gekocht waarop ik hier bereikbaar ben. Volgens ons pap en mam kon je hier heel goedkoop naar bellen via één of andere dienst (geen belpiraat volgens mij). Nummer is in elk geval +852 6105 2365. Ook heb ik Skype hier, maar het is vanwege het tijdsverschil (+7 uur) niet altijd even praktisch heb ik al gemerkt. Ik hoop natuurlijk een beetje op de hoogte te blijven van al jullie belevenissen en misdragingen!

Kung Hei Fat Choi!

Twan

Uitstapjes

Heeyz mensen!

Heel erg leuk om hier al jullie reacties te lezen! Ik begin me al aardig thuis te voelen in deze aparte stad. Helemaal nu in het begin verbaas ik me continu over de vele vage gebruiken van de mensen hier. Het begint al met de manier van lopen. Ongeveer overal waar je loopt, in de metro, op straat, in één van de talloze winkelcentra, wordt je omver gelopen door de totaal onlogisch lopende Chinezen. Het schijnt de Chinezen vroeger namelijk niet geleerd te zijn dat het mogelijk is gewoon rechtdoor te lopen in een normaal tempo. Constant vliegen er links er rechts mensen voor je door. De truc schijnt te zijn (gouden tip van m’n collega Theo) om ze niet aan te kijken en gewoon rechtdoor te lopen. Tot op heden werkt dit uitstekend en beweeg ik me als een soort van bulldozer door de straten van HK . Wat ook erg grappig is, zijn de geluiden die de Chinezen maken. De hele dag door wordt er vrolijk gesmekt en geboerd door m’n Chinese collega’s alsof het een lieve lust is. De goede opvoeding die ik van thuis heb meegekregen blijkt dus niet helemaal culture-proof.

Waar ik nog maar moeilijk aan kan wennen is de gedienstigheid van de mensen hier. Je mag hier echt helemaal niets zelf doen. Je koffer de lift in tillen, je servet uitvouwen, je drankje inschenken.. vergeet het maar. Vandaag heb ik echt het toppunt hiervan meegemaakt. Om 8 uur ’s avonds kwam iemand van de huishouding langs op m’n hotelkamer. Snapte niet goed waarom, want alles zag er schoon uit (en ik kan het weten als ex-schoonmaker natuurlijk!). Wat bleek? Er was vergeten mijn deken een kwartslag terug te slaan… ongelofelijk toch?!?

Maar goed, wat heb ik de afgelopen week allemaal meegemaakt? Woensdag heb ik voor het eerst kennis gemaakt met China. HK bleek niet zomaar een provincie van China te zijn. Je moet -met je China visum- de enorm grondige inspectie bij 2 douaneposten door voor je China inkomt. We hebben 2 fabrieken in Shenzhen bezocht. Wat voor lopende Chinezen geldt, geldt ook voor rijdende Chinezen. Ze bakken er echt helemaal niets van. Verkeersregels lijken hier niet te bestaan en mochten ze bestaan, dan worden ze niet nageleefd. Ik heb in elk geval nog niet eerder 3 aanrijdingen op 200 meter wegdek gezien. Eén ervan kreeg het voor elkaar om met z’n toyota onder de zijkant van een truck terecht te komen. Het was wel een behoorlijk contrast tussen het luxe leven op HK Island en het leven bij de fabrieken. De mensen wonen hier gedurende het hele jaar bij de fabriek en gaan alleen met Chinese New Year (begin februari) een paar weken naar huis. Gelukkig is vorig jaar de arbeidswetgeving flink wat strenger geworden, waardoor ze nu steeds meer rechten krijgen en maximaal 5 dagen per week mogen werken.

Het werken op het kantoor is ook totaal anders dan in Nederland. De hele dag door hoor je, naast het eerder besproken gesmek en geboer, Chinees getetter. Best wel vaag om de mensen om je heen niet te verstaan. Erg grappig is dat ze elk telefoongesprek eindigen met ‘OK BYE BYEEEEE!’. Alarmerend is dat je het blijkbaar na een tijdje over gaat nemen. Theo, zelf ook slachtoffer van het OK BYE BYEEEE-virus, verzekerde me dat ik binnen een paar weken zelf zo ook m’n telefoongesprekken en afscheidsgroeten zal doen. Ben benieuwd… Ook zijn de dagen hier langer. Elke dag werk je tot een uur of half 7/7. De dagen vliegen tot nu toe echter voorbij.

Behalve voor inspanning zijn er hier ook voldoende mogelijkheden voor ontspanning. Ben al in een Russische Ice Bar (vriescel met flink wat wodka) beland en heb al kennis gemaakt met de beruchte (oneetbare) Jelly Shots. Verder kun je hier echt heerlijk eten. Moet zeggen dat het in het begin erg teleurstellend was dat nummertje 34 geen rijst met babi pangang bleek te zijn (dat kennen ze hier namelijk helemaal niet!). Het is hier gebruikelijk om allerlei kleine porties te bestellen en die te delen met een hele groep. Heel goede manier natuurlijk om alle onbekende delicatessen te leren kennen. Ik moet nog wel wat wennen aan het eten met stokjes. Gelukkig gaat het steeds beter, want ik wil niet de eerste persoon op aarde zijn die in HK omkomt van de honger. Ik heb overigens speciale melk gekocht om toch een beetje Sonja Bakker verantwoord bezig te zijn.

Ook heb ik afgelopen zondag voor het eerst gehiked. Wat jullie misschien niet weten is dat HK erg bergachtig is en vele hikeroutes zijn. Echt een goede manier om even te ontsnappen aan de hectiek van alledag en te genieten van de natuur hier. Ik ga dit weekend op zoek naar een goed stel loopschoenen, rugzak en bidon, want die pasten niet meer in mijn 13kg te zware koffer. Na zondag tijdens de hike eerst onze brakheid eruit gelopen hebben, zijn we daarna naar een mooie jachtclub gegaan om daar te genieten van een lekker biertje en (hoe kan het ook anders) wat heerlijke hapjes.

Wat staat er deze week op het programma? Ik ben deze week begonnen met het zoeken naar een appartement en zal mijn zoektocht deze week voortzetten. Ik ga een beetje sfeer proeven in verschillende delen van de stad om te kijken wat een leuke buurt is om te wonen. Ik zit in elk geval nog minimaal 2 weken in m’n hotel, dus ik heb nog eventjes de tijd om wat te vinden. Verder ga ik morgen weer naar China, naar Guangzou, op fabrieksbezoek. Morgenavond gaan we misschien naar het Duindigt van HK, Happy Valley. Eens kijken of het wedden op paardenrennen net zo goed gaat als het wedden op voetbalwedstrijden. Verder zal het (sommigen van) jullie deugd doen te horen dat vrijdag een karaoke-avond op het programma staat en ik mijn ongeëvenaarde zangtalent (of gebrek eraan) weer de vrije loop kan laten.

Groeten vanuit HK. OK BYE BYEEEEE!!!

Twan

Inburgeren…