Twan in HK

Nog even inhakend op mijn vorige bericht kan ik toch wel stellen dat ‘onze jongens’ (en meisjes) de eer bij de Olympische Spelen gelukkig behoorlijk hoog gehouden hebben. Vooral de hockeyoverwinning in de finale op China was erg welkom en gaf me eindelijk ook eens de kans de loftrompet te steken op kantoor. Toch wel even afkicken van de spelen hoor. Want wat is er nou mooier om de hele dag sport te kunnen kijken? Nou ja, moet toegeven dat het werkelijk live volgen van de spelen zich bij mij vooral beperkte tot de wachtruimtes op de vliegvelden. Voordeel is wel dat alles weer wat soepeler is hier in China. Zo kan ik eindelijk weer een multiple entry visum krijgen voor China, waar tot begin deze maand double entry het maximale was. Erg onpraktisch als je veel naar China moet reizen.

Wat minder nieuws was er afgelopen maand voor me op medisch gebied. Niet het met MSG doordrenkte Chinese eten, maar een ijsje in de Duitse Paulaner bar (always zhee Djurmans!) heeft ervoor gezorgd dat ik een flinke voedselvergifteging heb opgelopen. Nou ben ik niet zo pro-dokter, dus ben ik in plaats van meteen naar de dokter te gaan, gewoon op een business trip van een dikke week gegaan, in de hoop dat de buikpijn wel over zou gaan. Volgende fout was te vertrouwen op de wonderpilletjes van m’n Chinese collega. Opnieuw is bevestigd dat die kruidenmiddeltjes niet werken. 2 weken te laat dus toch maar aan de antibiotica gegaan, en inmiddels gelukkig weer hersteld.

Afgelopen tijd is het enorm druk geweest op het werk, en daarom was mijn eerste echte vakantie (na wat uitstapjes in China) erg welkom! Omdat ik maar een week had, zat er rondreis er helaas niet in. Ik wilde even ontsnappen aan de drukte van China, en waar kan dat beter dan in… Cambodja! Het land waar de mensen erg vriendelijk zijn en het tempo van leven me een beetje aan Jamaica deed denken (chill out man!). Ik heb tijdens de week een record aantal hangmatten gezien, en dat terwijl ik me in HK een slag in de rondte gezocht heb (zonder succes) naar een hangmat voor op m’n dakterras. Maar goed, Cambodja dus. Qua timing zat ik helemaal goed. Oktober is de laatste maand van het regenreizoen, en dus een maand voor het massatoerisme op gang komt. Nu had ik het geluk dat het de week dat ik er zat nauwelijks geregend heeft en het lekker een graadje of 32 was! De eerste dagen zat ik in Phnom Penh, waar ik de killing fields en S-21 Tuol Sleng gevangenis, gevestigd in een oude school, bezocht heb. Heel aangrijpend om te zien en te horen hoe het er tussen ’75 en ’79 aan toe is gegaan in Cambodja onder het Khmer Rouge regime van Paul Pot. Vanuit Phnom Penh ben ik naar Siem Riep gevlogen, de uitvalsbasis voor de welbekende Angkor Wat tempel. Omdat ik in totaal 5 dagen in Siem Riep verbleef, had ik gelukkig de tijd om veel meer van het oude Angkor rijk te zien. Gewapend met gids en chauffeur ben ik op pad geweest en heb veel, heel veel tempels gezien. Het was in de 9^e tot 13e eeuw gebruikelijk dat de koning zowel voor zichzelf als zijn familie tempels bouwde. Dit heeft dus geresulteerd in een enorm aantal tempels die vooral de goden Shiva, Vishnu en Brahma eerden. Ik merkte dat de vroeger bij levensbeschouwing opgebouwde kennis van het hindoeisme en boedhisme toch wel wat weggezonken was, dus het was maar goed dat er een gids bij was die me alle achtergrondverhalen bij de tempels en de sculpturen kon vertellen. Heel veel mooie tempels gezien, waaronder Ta Prohm (waar tombraider gefilmd is) en natuurlijk Angkor Wat, toch wel de meest indrukwekkende van het stel. Ook het drijvende dorp Kompong Phluk, waar iedereen van de visserij leeft, was erg leuk te bezoeken. Ik heb me er zelfs gewaagd aan het eten van een halve vis, waarbij ik toch de ingewanden maar naast m’n bordje heb gelepeld. Echt zo ranzig! Ik heb dus enorm genoten van de mooie natuurlijk, de indrukwekkende geschiedenis, het lekkere (en vele natuurlijk) eten en de heerlijke rust.

Na deze vakantie heb ik de draad weer opgepakt in.. Hong Kong! Het Shanghai avontuur heeft door omstandigheden iets minder lang geduurd dan aanvankelijk gepland was. Ik zal de komende tijd wel hetzelfde werk blijven doen (sourcing), maar dus vanuit HK. De nog niet heel enthousiast ingezette Mandarijn studie gaat vrees ik weer op een (nog) lager pitje gezet worden. Toch is het wel lekker weer in mijn eigen appartement te zitten en weer een lekker biertje op Lan Kwai Fong te drinken! Ik kan er weer flink tegenaan, maar kijk natuurlijk ook erg uit naar mijn volgende vakantie, over 2 maanden weer even terug naar Nederland.

Twan

Vakantieman..

Ongeveer een maand geleden heb ik Hong Kong als thuishaven verruild voor Shanghai. Hier ben ik begonnen aan de volgende fase van mijn traineeship. Waar ik me in Hong Kong vooral bezig hield met het voorbereiden en begeleiden van programma’s, zal ik me het komende half jaar richten op de sourcing. Dit houdt in dat ik, samen met mijn Chinese collega, fabrieken moet vinden voor alle potentiele productgroepen die we volgend jaar op de markt willen zetten, een relatie met deze fabrieken op moet bouwen en vervolgens de producten moet ontwikkelen. Vanuit Shanghai doen we de sourcing in heel noord-China (we zien Shanghai voor het gemak als het noorden) en voor sommige productgroepen ook het zuiden (Guangdong). Omdat ik vanwege mijn visum sowieso elke maand terug naar Hong Kong moet is dit goed te combineren. Het is wel even wennen aan het nieuwe werk. De mensen spreken er, in tegenstelling tot Hong Kong, bijvoorbeeld nauwelijks Engels. Ik ben dan ook al begonnen met ‘Chinese phrases for dummies’ en start binnenkort met Mandarijn-lessen. Het vele reizen is behoorlijk vermoeiend, maar het het feit dat we altijd in enorm luxe hotels verblijven, in luxe auto’s met prive-chauffeur rondgereden worden en vaak ’s middags en ’s avonds enorme hoeveelheden heerlijk Chiness eten voorgeschoteld krijgen maakt een hoop goed. Grappig is dat er hier tijdens de lunch of diner continu met elkaar geproost wordt (ganbei) en vervolgens het glas in een keer achterover gegooid wordt. Dit heeft vooral tot doel een soort van vertrouwensband met elkaar op te bouwen. Toch wel apart om ’s middags al bij de lunch met de fabrieksmensen mau tai, sherry of bier te atten. Komt de vele training van de afgelopen jaren toch nog van pas!

Door het vele reizen heb ik de afgelopen maand eigenlijk nog niet echt de kans gehad Shanghai goed te leren kennen. Gewapend met de lonely planet heb ik al wel een start gemaakt om in elk geval wat leuke dingen te bekijken (natuurlijk precies dezelfde plekken als al die andere toeristen). De eerste indrukken van Shanghai zijn positief. Helaas ben ik wel geschrokken van de enorm hoeveelheid smog die er hangt. Zo is de skyline van Pudong door het mistgordijn vaak nauwelijks te zien! Shanghai is totaal anders dan Hong Kong. Veel ruimtelijker, meer groen en een stuk Chineser (de taxichauffeurs spreken geen woord Engels, dus ik heb een heel arsenaal kaartjes bij me met locaties in het Chinees). Ik heb mijn apartement in Hong Kong aangehouden en zit hier in een service appartement. Niets speciaals, maar gelukkig behoorlijk groot en elke ochtend kan ik genieten van een goed ontbijt.

China is momenteel helemaal in de ban van de Olympische Spelen. Samen met mijn collega’s heb ik de spectaculaire openingsceromonie in het Shangri-La hotel in Fuzhou mee mogen maken. Je merkte gewoon dat het een heel bijzonder moment was voor de mensen hier. De uitleg van mijn Chinese collega’s bij alles wat er gebeurde maakte het hele gebeuren nog interessanter. Omdat de meeste sporten in Beijing zijn was ik niet van plan naar de spelen te gaan, maar gisteren ben ik toch naar mijn eerste olympisch evenement geweest. Gistermiddag heb ik, na het nodige afdingen met een lokaal handelaartje, toch nog een kaartje weten te bemachtigen voor de voetbalwedstrijd Nederland-Argentinie, die in het Shanghai stadium gespeeld werd. Omdat het helemaal uitverkocht was kon ik het niet meer via de officiele weg kopen. Het was dan ook een hele opluchting toen bleek dat ik gelukkig geen nep-kaartje gekocht had! Ik zat in een vak met een hoop als Argentijnen verkleede Chinezen, die overigens net zo hard juichten als Nederland een kans kreeg. Moet toch fijn zijn als je de wedstrijd dus altijd wint. Helaas heeft Nederland het niet gered en verloren we na verlening met 2-1. Door die verleninging heb ik in elk geval het teveel betaalde geld voor het kaartje terug verdiend!

Nu maar hopen dat de Nederlandse atleten het Olympisch motto nog meer ter harte zullen nemen, want elke dag de lofzangen over de zoveelste Chinese gouden medailles aanhoren heb ik nu wel een beetje gehad!

Shanghai