Twan in HK

Het was vrij cru jullie na de enorme cliffhanger van het vorige bericht (“Komen de Chinezen terug naar de fabriek of niet?”) zo lang op een vervolg te laten wachten, dus ik zal jullie niet langer in spanning houden.. Ja, ze zijn allemaal netjes op tijd teruggekomen en het resultaat ligt nu in Nederland in de supermarkt: http://www.supercoop.nl/index.cfm?action=spaaractie.main . Ik neem aan dat jullie allemaal al flink aan ’t sparen zijn om jullie Nicko verzameling compleet te maken, al vele spinner-potjes gewonnen hebben en elke dag trots met de Nicko verzamelkoker aan je broek naar het werk gaan! En als je nog slechts enkele Nicko’s mist kunt je deze misschien wel op marktplaats.nl vinden, of ik breng ze volgende week gewoon mee.

Jawel, de meesten van jullie zullen het al wel gehoord hebben, maar mijn tijd in Hong Kong zit er bijna op. Erg onverwacht en eerder dan aanvankelijk gepland ga ik vanaf mei weer op het hoofdkantoor in Den Bosch werken. Een enorme ervaring rijker na bijna anderhalf jaar Azie, kijk ik er naar uit weer naar de Heimat te komen. Doordat het allemaal zo snel gegaan is, heb ik de afgelopen maand erg veel moeten regelen. Gelukkig is dat nu allemaal gebeurd en moet ik morgen alleen nog mijn belasting van mijn tijd in Hong Kong gaan betalen, wat in het belastingparadijs hier overigens wat minder pijnlijk is dan in Nederland. Waar ik in Nederland ga wonen weet ik nog niet, maar ik ben in elk geval mobiel genoeg om iedereen op te zoeken. Met hulp van mijn vader (marktplaats-goeroe) heb ik op afstand mijn eerste auto gekocht, een Volkswagen Polo. Dat wordt dus oppassen op de Nederlandse wegen wanneer ik terugben, na anderhalf jaar van taxi’s, bussen en metro’s!

De afgelopen tijd weer een aantal erg leuke feestjes gehad, veelal met een Nederlands tintje. Zo werd Philip, de directeur van het kantoor in HK, 50 en dat werd gevierd met een heuse white party. Deze white party had gelukkig betere muziek dan Sensation White, want de Crazy Pianos waren overgevlogen uit Nederland. Het grote spektakel was echter weer de HK Rugby Sevens. Met een grote groep collega’s van het Nederlandse kantoor hebben we (na alle belangrijke meetings en fabrieksbezoeken uiteraard) flink gefeest in het met zatte Engelsen en Australiers overladen HK. Net als vorig jaar stond ook dit jaar op de zondag de Crazy South Stand op het programma. Carol had zichzelf dit jaar helemaal overtroffen en met haar naaimachine de hele cast van Aladdin gecreeerd. Het was vrij schrikbarend hoeveel complimenten ik kreeg over mijn mooi ogen, nadat mijn hele gezicht volgesmeerd was met make-up!

Omdat ik nog maar zo kort in Azie zal zijn, heb ik snel nog een reisje naar Vietnam kunnen boeken, een land dat ik zeker wilde bezoeken. De eerste halte was Hanoi, de stad van de brommertjes. Echt ongelofelijk wat een chaos, continu getoeter, brommers die je links en rechts voorbij schieten. Ik dacht dat ik in Shanghai al wat drukte gewend was, maar Hanoi was toch echt van een andere orde. Genoten van het heerlijke eten op straat, de mooie tempels, musea en het mausoleum van de vader van Vietnam, Uncle Ho. Na de drukte van Hanoi volgde de rust op een cruise door Halong Bay, een schitterend landschap met vele kalksteenrotsen die oprijzen uit het water. Na land en zee ging het hierna door de lucht naar Hoi An, een oude kuststad in centraal Vietnam, die net als Halong Bay op de UNESCO werelderfgoed lijst staat. Het staat ook bekend om haar vele kleermakers, waar ik een maatpak en een aantal overhemden heb laten maken. Met 35 graden was het op Cua Dai beach ook niet heel slecht toeven overigens.

Het einde komt wel erg snel dichterbij nu. Over een week ben ik alweer in Nederland. Om alvast wat te acclimatiseren zal ik hier volop koninginnedag gaan vieren. Ik zal Hong Kong gaan missen, maar troost me met de gedachte dat de reis naar Hong Kong en Beijing met de familie in augustus al geboekt is.

And now, the end is near…